Komt een klein meisje bij de dokter

Komt een klein meisje weer bij de dokter. Vanwege een soort van vrijblijvend, eh, stukje onderzoek. En daar laat ik het even bij.

U dacht natuurlijk: ‘eens even kijken op dat komteenkleinmeisjebijdedokter.nl. Daar vind je regelmatig soms af en toe wel eens wat die papa bezighoudt. Waar hij écht mee zit. Z’n leven. Beslommeringen. Dagelijkse strijd. Vreugde. Pijn. Verdrietjes. Dat soort dingen. Recht uit het hard. Rauw. Dus maar ‘ns kijken of er nog iets nieuws is, misschien. Het houdt de laatste tijd niet over, maar wat de fuck: zou natuurlijk zomaar kunnen dat er ineens weer iets te melden is.’

Jaja, lekker makkelijk.

Terwijl ik al weken bezig ben de kunst van het nietsdoen in de praktijk te brengen, strompelen jullie hier een beetje lafjes rond op zoek naar een nieuwe posting. Toch?!

Alsof het regelmatig injecteren van dit log gelijk staat aan de frequentie van een gemiddelde chemokuur! Alsof mijn vingers onophoudelijk zwanger zijn van de heetste content! Alsof ik potjandorie KiKa’s donatiepot kan vullen met de posts waar jullie zo halfslachtig op reageren!! Alsof al die jaren van toewijding aan dit digitale relaas een boze droom is geweest!!! Alsof je hier zomaar af en toe kunt komen binnenzeilen met een aangetaste blik op de werkelijkheid! Alsof ik hier ben voor JULLIE, en niet andersom!!!

Dinsdag komt mijn kleine meisje weer bij de dokter.

—————————————————-
Naschrift Gaston:

Volgens mij ben ik niet bepaald te betrappen op incorrectheid. Denk ik. Op mijn log log ik. Op mijn manier. Ik breng vooral grote bergen inzicht in de wereld van die kankerkanker. Niet meer. Niet minder. En dat is kennelijk wat u behaagt. Mij ook. Maar heel af en toe wil ik dat doorbreken. Wil ik wat onzin. Luchtige zooi. Ofzo. Zoals net. Een uitzondering. Kijk nog maar eens goed naar deze tweet. Nog een keer. Qua update…

Ik heb niets fout gedaan. Hoogstens in de ogen van andere mensen. Maar dat is hem nou net: voor wie schrijf ik eigenlijk? Het is goed.

‘Hallo, papa…’
Het is nu vier dagen geleden dat Emilie en Wick samen met mama voor een weekje zonnige dagen richting een Veluwse kampeeraccommodatie zijn getuft.
‘Emilie?’
Een paar seconden lang is het stil.
‘Hallo, papa…’. Ik voel mijn ogen vochtig worden.
‘Heb je het leuk daar?’
‘We sitte in een vakantjiehuischje, papa.’
‘Hoe… eh… gaat het met je?’
‘Ghoed.’
‘Heb je al… eh… veel leuke dingen samen gedaan?’
‘Benj van een heuvel gerenjd, papa… heeeeel hard.’ Emilie klinkt enthousiast.
Ik lach, door mijn tranen heen. Dat zal ze wel van mij hebben, denk ik. Wat een kanjer.
‘En wat heb je nog meer gedaan, Lie’ vraag ik.
‘…’
‘Emilie?’
‘…’
‘Emilie?’
‘In een treintje gezeten.’ ‘ Van Mik en Mak.’
‘O.’
‘En heb een indianentooi maakt.’
‘Een indianentooi?’
‘Daaaaag, papa.’ Ik wilde nog vertellen hoe stoer ik haar vind en wat een fantastisch lief en dapper en superduper topkind ze is, maar ik kreeg de kans niet meer. Ze hing al op.
Vijf minuten later knalt Doe Maar uit de speakers. ‘Kom niet bij me kloppen, de deur is op slot, laat me een keertje pitten, of ik ga kapot…‘

‘Hoe gaat het met Em- eh… je dochter?’ vraagt Thomas*.
‘Goed!’
‘O, wat fijn.’
Thomas belde me thuis op. Het is alweer maanden geleden dat we elkaar hebben gesproken. De laatste twee afspraken waren door mij afgezegd. Thomas vertelt hoe het op het hoofdkantoor gaat. Dat een concurrent is overgenomen, de salesorganisatie daardoor is gereshuffeld en dat Marieke nu op een andere afdeling werkt. Ik merk dat het me niet boeit.
‘En wat is er eigenlijk met je aan de hand, Gaston?’
‘Hoezo?’
‘Ik krijg je niet meer te pakken op je gsm. Die is toch afgesloten?’
‘Ja.’
‘En in Zwolle zeggen ze dat je er niet meer werkzaam bent.’
‘O?’
‘Ja, al een tijdje niet meer.’
Ik zucht.
‘Nou?’
Ik aarzel. ‘Mijn achtbaan bestaat niet meer.’
‘Bestaat niet meer?’
‘Ja,’ snauw ik. ‘Ontslagen. Per 1 september aanstaande. En dat door…’
‘Belachelijk. Je doet je werk toch goed?’
Ik zwijg en denk aan het afgelopen kankerjaar.
‘Er is nog iets, hè?’
Ik merk dat ik begin te stotteren. Ik begin te vertellen.
‘En nu?’
‘En nu leven we gescheiden van tafel en bed.’ En dat het echtscheidingsconvenant in wording is verzwijg ik en dat ons huis in de verkoop gaat ook.
‘Ik vind het niet vreemd, hoor,’ zegt Thomas. ‘Kanker maakt nou eenmaal meer kapot dan je lief is.’
Ik houd wijselijk mijn mond. Sterker nog, ik heb besloten om maar helemaal niets meer over die kankerkanker en aanverwante zaken te vertellen. Dan moet ik dat allemaal weer gaan uitleggen en daar heb ik geen zin in. Ik vind het best zo.
Piep. Pieeeeeep. Er komt een sms-bericht binnen. Ik word blij dat ik een sms binnenkrijg, zo word ik vanzelf gesaved by the bell na de heikele vraag van Thomas. Hij is van Cecille.

Emilie en Lodewijk hebben samen een mooie garage
van Duplo gemaakt. Bel straks even en vraag er dan
naar, want ze zijn helemaal trots.

Au.

* namen zijn om privacyredenen gefingeerd. Alleen die van mij niet.

Beladen quote metersgroot gemanifesteerd op de wand in het KWF pand

Ik was gisteren bij de openingsmanifestatie van een aantal fotocollages en quotes in het KWF Kankerbestrijding hoofdbureau in Amsterdam. Een manifestatie van echte beelden, echte woorden van echte mensen. Persoonlijke beeldverhalen met boodschappen van hoop en positiviteit, metersgroot zichtbaar gemaakt op de wanden van de publieke ruimtes in het kantoorpand. Kreten die met hun inspirerende kracht een positieve uitstraling hebben op de KWF-ers èn bezoekers van het pand. En daarmee wordt de betrokkenheid bij patiënten, het fundament van de organisatie, op een authentieke wijze verbeeld.

Een groot deel van de deelnemers waren mazzelaars. Dan bedoel ik niet dat hun quote op de muur is geplakt of dat van hun fotomateriaal een in-your-face-collage is gemaakt, maar dat ze op een bepaalde manier geluk hebben gehad. Geluk dat ze het kunnen navertellen.

Want na afloop van de manifestatie kreeg ik ontroerende verhalen te horen van wondermooie mensen die dat geluk hebben gehad. Het viel me ook gisteren op dat die mensen vaak opvallend strijdbaar, trots, maar bovenal openhartig en mild zijn.

Kanker is een kankerziekte. Maar, zoals alle vreselijke ervaringen in het leven, blijkt dat het ervaren en overleven van een levensbedreigende ziekte, hoe wrang ook, tevens verrijkend kan zijn. Mensen worden er nog meer mens van.

Blijf gezond.