Over KEKMBDD

het waarom en zo

Stel: je dochter van één en een beetje heeft een wat opgezwollen buik. Ze eet goed, drinkt goed, plast goed, poept goed en heeft geen pijn  Die sfeer. Wat zou je doen?

Bijna twee jaar geleden ben ik hier begonnen. Eind 2009, dus. De tijd dat ik te horen kreeg dat Emilie ziek was. Doodziek. Emilie had kanker. Het waren loodzware jaren, vooral in het begin. En -dus- wilde ik het hele verhaal van me afschrijven. In eerste instantie voor mezelf en voor mijn familie en vrienden. Een eng verhaal met veel ellende waar je maar beter ver van kan blijven. Over moegestreden onschuldige slachtoffertjes met slangetjes in hun neus, kale hoofdjes en uitdrukkingsloze ogen. Of nog erger, gevoelens. Gedachtengangen van machteloosheid, onzekerheid en angst, woede en frustratie bij het zien van mijn kleine meisje die, in de bloei van haar nog jonge leven, werd geconfronteerd met een levensbedreigende ziekte. En hoe die ziekte alles ineens radeloos in elkaar liet flikkeren.

Een echt verhaal dat op de een of andere manier genoeg stof bood (en nog steeds biedt) om dagelijks een of meer stukken tekst aan te wijden. Emilie was doodziek, zwak of kotsmisselijk, of had juist net een a small step for man, a giant leap for Emilie-momentje. Via twitter en dit log gingen zowel positieve als negatieve berichten razendsnel de wereld in, om niet zelden na het lezen ervan volgers massaal als lamgeslagen politici na de zoveelste schuldencrisis achter PC of Mac achter te laten tot het snot en de tranen waren weggekleenexd.

Maar nog belangrijker dan dat, is dat ik ook gewoon iets wil toevoegen aan het leven van mensen. Geven. Een belangrijk verhaal, dat laagdrempelig is, dat ze een voorsprong biedt, waarmee ze vooruit kunnen, en hun bestaan verrijkt wordt. Een log als een handig stukje gereedschap, een beetje wijsheid, of soms een glimlach. En keer op keer een krachtig shot hoop. Hoop op een nieuwe kans op leven. Hoop op een happy end. Er is hoop, want ik heb het. Dat is een gevleugelde kreet geworden.

In den beginne werd dit log gelezen in de luwte, nog met weinig erkenning en aandacht. Enige tijd later heb ik het voor mekaar weten te krijgen dat Komt een klein meisje bij de dokter werd gezien als geloofwaardig kandidaat voor een plekje in het leven van mensen. En dan kun je dingen bereiken. Zeker weten. Zonder het mij direct te realiseren, had ik dus een buzz gecreëerd. Hetgeen maar wil zeggen dat argeloosheid je ver kan brengen. Da’s mooi hoor.

Enfin. En dan is het 2011 en ben je dus, eh, 2 jaar verder. Dan heb je best veel meegemaakt. Dan ben je ouder en wijzer en slimmer en verder en grijzer en nog meer mens. Het heeft even geduurd maar inmiddels zijn we klaar met de behandeling. En daar ben ik buitengewoon blij mee. En nu? Nu is het afwachten. Emilie wordt iedere drie maanden onderzocht, en iedere keer zal ik met angst en beven wachten op een positieve uitslag. Want de angst blijft. Het is een voortdurend onderbuikgevoel, dat die kankerkanker terug kan komen. Het sluimert in je halfbewuste. Je wilt het niet, maar toch is het zo. Pluk de dag is de enige manier om door te gaan.  Iets om heel fanatiek te koesteren.

Dus.

Je kunt nu acht dingen doen. Eén daarvan is lezen.

Ps. Fans? Superbelangrijk. Hoe meer hoe beter, want het betekent dat andere mensen dan ikzelf vinden dat we geen dierbaren mogen verliezen aan die kankerkanker. Of zouden dat in elk geval moeten vinden. Dat wil ik op de een of andere manier met mijn log stimuleren, maar ik heb over het algemeen meer kracht van aandacht nodig. En dat ik dat zelf al heel lang vind mag natuurlijk geen verrassing zijn.