Het begin van jaar twee.
“Ik ben niet snel bang, weet je. En ik ben het nu ook niet, dat moet je geloven. Maar ik houd rekening met het ergste. Da’s wel zo verstandig…”
23 november 2010. De eerste dag van de laatste chemodriedaagse. Nu, een jaar later. De vierde nacontrole. Of, een jaar na einde behandeling. Relatief geluk. Heel erg blij met een goede uitslag. Dus. Super!
280 
Ik las het mooie bericht al op twitter. Ga zo door meisje (ea natuurlijk)!n
Hallo Gaston,
Ik heb in 2 avonden je hele blog gelezen. Soms met een traan, maar vaak ook met een glimlach.
Via via kwam ik hier terecht. Je schrijft mooi. Zoals het is, zoals het was.
Ik vond het erg om te lezen dat je huwelijk gestrand is. Niet alleen om je huwelijk, maar ook omdat je nu je kinderen veel minder kunt zien. Terwijl het zo belangrijk is om elke dag te plukken.
Je baan ook kwijt. Ik hoop vanwege de crisis en niet vanwege je afwezigheid in de periode dat Emilie je zo hard nodig had.
Hoe gaat het nu met Emilie? Is ze gezond? Kun je je wel ontspannen als je tijd met haar doorbrengt? Ik kan me zo voorstellen dat het erg wennen is na al die tijd van ziekte en ellende, om tijd door te brengen met een kind dat gezond is en waarbij je niet continue bang hoeft te zijn dat ze iets oploopt of zo.
Nou ja, ik wilde even zeggen dat ik veel bewondering voor je heb, voor de manier waarop je alles hebt beschreven, je gevoelens hebt geuit.
Geniet van Lodewijk en Emilie, elk moment dat je kunt pakken.
Groetjes,
Dominique
Hoppa!! #dappervoorwaarts Gaston.
Wat super om te lezen
Wat goed om te lezen zeg
Ga vooral door met schrijven!
Diep onder de indruk.
Geen idee of het nog ‘mag’, maar.. de beste wensen! Voor jou, je kinderen.
Wens jullie veel kracht en moed. Gezondheid. Op veel goede uitslagen!
Het beste.