Er zijn op dit moment meer weblogs in Nederland dan korrels zout in een doorsnee JOZO-fabriek. Iedere Henk of Ingrid kan er eentje starten, en dat gebeurt dus ook. Maar wat was nou mijn beweegreden? Ja, waarom ook alweer?

Het hele idee van dingen van me afschrijven die voor anderen toegankelijk zijn, is was is natuurlijk puur egomaan. Laat ik daar niet al te ingewikkeld over doen. Want iedere Ivo Niehe die over de taalvorderingen van zijn Parijse successen wil bazelen wil uiteindelijk ook bezocht en gelezen en herlezen en gelikt geliked en gelinked en bewonderd worden? Hij wil -in dat enorm ego-gebaseerde weblogwereldje- naam maken.

Als favoriete weblog vermeld staan.
Uitgenodigd worden voor lintjesdoorknipbijeenkomsten.
Zijn log in VOKK’s Attent terugzien.
Verkozen worden tot Blogger van het jaar.
En weer een steeds harder lopend clicktrackertellertje meemaken (oké, ik heb fouten gemaakt in het verleden door mijn site op zwart te zetten en mijn grote twitter plaszak rugzak met volgers te legen. Eigen schuld. Daar kan ik niets meer aan doen, maar dat terzijde.)

Maar waarom, in gods/allah’s/weet-ik-veel-watsnaam?

Weblogbekendheid is een slap aftreksel van roem. Raak zes voor de hand liggende snaren en je bent binnen. Een vijf komma zes op de bepaalde schaal van Beroemd. Tot je de straat op gaat. Want er is geen hond die gillend op je af komt rennen om je te omhelzen en ondertussen ‘je bent geweldig, echt geweldig!’ roept. Je wordt écht niet uitgenodigd door de ouders van kind met kanker om een dagje met ze door te brengen, qua doe-een-wens.

Loggen is eigenlijk een heel berekend soort van exhibitionisme. Als ik écht schreef wat ik dacht zou het hier gezellig druk worden. Maar het zou me waarschijnlijk een baan, relaties, vrienden en een huisdier kosten. Oh nee, wacht…

Ik blijf loggen log denk ik omdat er niet genoeg aandacht kan worden geschonken aan die kankerkanker. Zo weet ik bijvoorbeeld ook niet meer hoe ik hier nou op kwam. Dat heb je wel eens. Zomaar een weblog. Herkenbaar (lees: confronterend). Lastig uit te leggen. Gewoon maar even kijken, dus (én steunen, al is het een euro, dan heeft u in ieder geval een do-goodie gevoel en heeft de Stichting Trib4Bibi weer wat extra’s voor Bibi. Kom op!).

Kankerkanker. Ik kan er een boek vol van schrijven, en ik kan hier een gedeelte weggeven. Uit gezond eigenbelang, zeg maar. En, ach, misschien wil ik stiekem ook wel een bepaalde status bereiken. Misschien ben ik gewoon een Ivo Niehe. Of is dat tegenwoordig not done?